روزها گذشت و گذشت تا به این روزهای انتخابات دهم رسید.هنگامی که آقای موسوی کاندیداتوری اش را اعلام کرد خیلی از همانها که میرحسین را همیشه ستوده بودند خوشحال  شدند و از همان زمان تکلیف برگه رایشان را روشن کردند.اگرچه هنوز کمی هم دلشان با   دکتر احمدی نژادی بود که سال ۸۴  با ایمان و اعتقاد به او رای داده بودند اما چه می شد      کرد ، فرد اصلح تری آمده بود که صلاحیتش را در روزهای سخت جنگ نشان داده بود.

باز هم روزها گذشت و میرحسین آنها لب به سخن گشود و بعد از بیست سال وارد میدان شد.سخنانی گفت که با تصورات بزرگترها خیلی همخوانی نداشت چون زیاد انقلابی نبود.اما   آنها با خود گفتند اشکال ندارد ، کمی عقاید و لحن حرف زدنش عوض شده، وقتی رییس جمهور شد و در مسند اجرایی قرار گرفت آن گونه می شود که قبلا بود.اما کمی بعد میرحسین را در حال دست دادن با کسانی دیدند که خاطرات تلخ زمستان و خیانت را برایشان یادآوری میکرد. خیلی جا خوردند اما باز هم باور نکردند تا اینکه در روزهای اخیر که روزهای عزای حضرت فاطمه زهرا(سلام اله) بود کارناوالهای تبلیغاتی او را دیدند که با پارچه و بادکنکهای سبز و پوستر و بیلبرد و بنرهای وسیع میلیونی مشغول فعالیت برای او بودند.

و امروز در میدان ولیعصر،عزاداران عاشقانه گرد هم آمده بودند تا سیاستشان را با دیانتی  فاطمی آمیخته و صفا و روحانیت ببخشند .آن هنگام  که دکتر احمدی نژاد را طبق سالهای   گذشته درجایگاه دیدم که چگونه پرشور وعلوی گونه از حماسه و اقتدار می گوید یاد حرف  پدرم افتادم که صبح با لحنی تلخ آرزو کرده بود که ای کاش امسال میرحسین هم همراه آقای احمدی نژاد چفیه به گردن به جایگاه بیاید تا به همه ثابت کنیم که مردان انقلاب تغییرناپذیرند...

چقدر دلم برای پدرم و چقدر برای میرحسین موسوی می سوزد...