جای خنجرها عفونت کرده است و خون می بارد...

نگر تا این شب خونین سحر کرد
چه خنجرها که از دلها گذر کرد

ز هر خون دلی، سروی قد افراشت
ز هر سروی، تذروی نغمه برداشت

صدای خون در آواز تذرو است
دلا این یادگار خون سرو است

نصر من الله و فتح قریب     چشماتو باز کن ندهندت فریب!

پروردگارا! چه بسیار دشمنی که بر من شمشیر عداوت برکشید و خنجر کین تیز کرد و نیزه خشم تند نمود و سموم کشنده برای کشتن من آماده ساخت و با تیرهایی که به هدف اصابت می کند مرا نشانه گرفت و در دل داشت که مرا آماج هر شکنجه قرار دهد ولی تو آن دشمن را از من دفع نمودی و به ضعف و ناتوانیم نظر کردی... مرا از شکرگزاران نعمتها و یادکنندگان احسانت قرار ده...

*****

باز بوی فاطمیه آمد...

بانو! نمی یابیمت اما کنار تو گریه مرسوم است. مگر می شود "پهلوی" تو بود و "شکسته" نبود؟! 

شیوه‌ی نوشین لبان، چهره نشان دادن است                                                               پیشه‌ی اهل نظر، دیدن و جان دادن است
چون به لعل‌ش می‌رسی، جان بده و دم مزن                                                            مُزد چنین عاشقی، نقد روان دادن است

من از دست غمت، من از دست غمت،                                                                 چه مشکل ببرم جان، چه مشکل ببرم جان...