وقتی وارد شدم آقای فیاضی را دیدم که انگار نه انگار که یکسال از ماه رمضان پارسال گذشته است.هیچ تغییری نکرده بود،صدایش،رفتارش و حتی قیافه اش...

انگار حاج آقا قرار است هرسال که می گذرد ما را با یک قسمتی از ساختمان معراج شهدا آشنا کند.

با دوستان رفتیم و افطار بچه ها را آماده کردیم.کم کم بچه ها به عادت قدیم که دیر می رسند داشتند می آمدند.

آل یاسین را با حضور دو شهید از سرزمین شلمچه شروع کردیم.گفتند چیزی روی پرچم تابوتها ننویسید  چون عازم خانه هایشان هستند.نگاه که کردم دیدم یکی از اهالی تبریز است و دیگری شهرکرد.

افطار امسال یک کمی مفصل تر از سالهای پیش بود! حتما یکی از بچه ها حاجت روا شده!

همه که رفتند به حاج آقا گیر دادیم که می خواهیم به حسینیه(سالنی در حیاط معراج که همه شهدا را در آنجا می گذارند) برویم.انگار دلمان هوس کرده بود که یکبار دیگر تپشهای نامنظم و مشدد قلب او را کلافه کند.

وقتی آقای فیاضی با روی گشاده درخواست حاج آقا را قبول کرد،با دسته گلی که آخر نفهمیدیم برای چه کسی بود به حسینیه نیمه روشن و معطر و خاک آلود رفتیم.

راست می گویند که دیگر کم کم بساط تشییع پیکر شهدا هم برچیده می شود مگر اینکه ...

نمی دانستم از شهدایی که حاضر بودند و ناظر،چیزی بخواهم یا نه،اما یاد حرف مرحوم سپهر افتادم که یک بار در حالیکه چنان دهانش را به گوشی چسبانده بود که به سختی حرفهایش را می فهمیدم، داد زد:اگر این شهدا واقعا شهید باشند باید بتوانند حاجات ما را از خدا بطلبند...

من هم آنها را شفیع  شب  قدرم قرار دادم...

اللهم رب شهر رمضان...

نمی دونم چرا امشب یاد او و دفترش افتادم. شهید حاج سعید جانبزرگی ،   با آن روح بزرگش...

در قسمتی از دفتر نوشته بود: در روز وداع با مکه ، با دوستان کنار خانه خدا ایستاده بودند .قرار شد  هرکس دعایی بکند و من اولین دعایی که به ذهنم رسید این بود:

خدایا! ما را دوست داشته باش...

بارخدایا! به خاطر او و تمام دوستانت، ما را هم دوست داشته باش،  

زمان میهمانی نزدیک است...