چندوقت پیش هم به ختم پدر دوستم که سن و سالی ازش گذشته  بود رفته بودم.دخترهای اون مرحوم هم با اشک و فریاد می خواستند  که پدرشون برگرده و دوباره سایه اش را حس کنند...

خلاصه اینکه من به این نتیجه رسیدم که مرگ از هر نوعی که باشد، ناگهانی و درطی چند ساعت رخ دهد یا در پی یک مریضی بلندمدت مثل سرطان باشد/ جوان باشد و ناکام ویا پیر باشد و مسن/محبوب و دوست داشتنی باشد ویا مایه آزار و اذیت خانواده و دوستان، در هر حال مرگش برای اطرافیان و دوستان و خانواده اش مایه رنج و اندوهی از یادنرفتنی خواهد شد.

پس مرگ هم برای اطرافیان و هم برای خود متوفی(با هردرجه ایمان و اعتقاد) ناخوشایند و غیرملموس است.و من هرچه فکر کردم نتوانستم حکمت روایات و احادیث مختلف (البته غیر از دیدگاه فلسفی و عرفانی آن) در خصوص شیرینی و لذت مرگ را بفهمم.به خصوص که حالا چند روزی است که خودم هم ...

يادش بخير! كيهان بچه هاي يك هفته بعد از رحلت امام همراه با خاطرات يك هفته اي بعد از روز ۱۴ خرداد تركيبي شد كه هنوز بعد از گذشت ساليان از يادم نرفته است...به خصوص اون شعر كم نظير و دلي مصطفي رحماندوست كه هنوز بيتهايي از آن را به ياد دارم:  

بابا سلامت می کنم، حالت چطور است؟

من سخت غمگینم،تو احوالت چطور است؟

اکنون تو در جمع  شهیدان، شاد هستی

از رنج های این  جهان، آزاد  هستی 

با یاد تو ماندیم و غم خوردیم هر روز

ما مثل گل بودیم و  پژمردیم آن  روز

وقتی تو رفتی خنده از لب های ما رفت

غمناله هامان نيز تا عرش خدا رفت...

يكي از دوستان مي گفت اي كاش روزهاي نزديك شدن به روز رحلت امام اين   همه دلگير و يكنواخت و ديرگذر نبود.دقت كه كردم ديدم راست مي گويد. و من  بيشتردلم براي پدرمادرهايمان مي سوزد كه خيلي بيشتر از ما غم از دست دادن امامشان را حس مي كنند...

آن كس كه رهايمان نمود از ظلمات

بر روح بلند پر فتوحش صلوات...