میلاد امام حسن عسگری(ع) بر تمام شیعیان مبارک!

ای که خورشید فلک محو لقای تو بود

ماه را روشنی از نور و ضیای تو بود

نه همین جای تو در سامره تنها باشد

که به دلهای محبان جای تو بود

تو ظهور پسر خویش طلب کن ز خدا

چونکه مقبول خداوند دعای تو بود...

گفتیم ما هم امسال عید بریم مسافرت، ببینیم سفر در شلوغی و ازدحام نوروز چه طعمی داره!

رفتیم شهر دارالمومنین ، شهر یزد

و اما....

ـ چون سنی از من و دوستم گذشته است! حتی فکر سفر با اتوبوس و قطار را هم برنتابیدیم و با هواپیما رفتیم.نمی دونم در هواپیما چرا هیچکس جز ما چیپس با ماست موسیر نمی خورد و تازه مهماندارها هم جور خاصی ما را نگاه می کردند!!!

ـ با کمی تعارف دوستم (که البته از صمیم قلب بود) به جای اینکه بریم دنبال هتل و مهمانسرا به خانه مادربزرگش رفتیم. خانه ای مثل قدیما که حیاطی داشت با اتاقهایی که دورتادور آن را گرفته بود و جالب اینکه هر اتاق مثل قدیم اسمی داشت که آدرسش بود.

 ـ صبحهای آنجا با صبحهای ما تفاوت داشت. صدای دو خروس که به شدت می خواستند   روی یکدیگر را کم کنند و بعد صدای نماز صبح پدربزرگ که در خنکای صبح حس خاصی داشت و ساعتی بعد بوی نان تازه که در تنور واقع در پشت بام توسط مادربزرگ     پخته می شد و نیمروی صبحانه که با تخم مرغهایشان و روغن فراوان آماده می شد... 

ـ در باغ دولت آباد مشغول بدوبیراه گفتن به محمدتقی خان بافقی،صاحب باغ عریض و طویل دولت آباد که یکی ازخانهای مرفه بی درد یزد بوده، بودیم که توسط یکی از نوادگانش دستگیر شده و پس از یکسان شدن با خاکهای باغ فوق الذکر ، با یکدیگر به این نتیجه رسیدیم که این آقای خان از معدود خانهای فرشته صفت روزگار بوده که از آنچه داشته، خمسش را برای چهارده معصوم خرج می کرده  و هم کارهای عام المنفعه برای مردم انجام می داده.خلاصه که  به خیر گذشت.

ـ اگر کسی نذر کرده به زیارت چهل امامزاده برود و حاجت روا شود،یزد از مناسبترین مکانها برای تحقق این امر است! البته حرم و مکان این امامزاده ها هم دارای آثار باستانی زیبایی بود. اما گاهی در این مکانها یاد کتاب سعیدی سیرجانی در مورد امامزاده ها می افتادم. امان از این شیاطین جنی و انسی...

ـ در آتشکده زرتشتیها روحانیشان  که ظاهرا به خاطر تذکرات و مراقبتهایی که وجود دارد و نمی تواست به راحتی تبلیغ دینش را بکند، بسیار تندمزاج و عصبی بود و خون جلوی چشمانش را گرفته بود به طوریکه نزدیک بود با مشتمان و فحشمان جواب سوال کوچک       ما را بدهد.

ـ شیرینی پزی حاج خلیفه هم که به قول سایر کسبه شهر پول مارکش را می گرفت. شبیه    مطب حضرات اطبا بود. سفارش می دادی و بعد در صف انتظار می نشستی تا اسمت را از بلندگو صدا کنند.الته که طبق قانون قدیمی که یه دونه صفی نیست،کار ما را به خاطر خرید محقرمان  در مقابل خرید سایر هم وطنان زود راه انداختند...

ـ سایر آثار باستانی هم بسیار چشم نواز بود اما افسوس که به علت عدم رسیدگی و مرمت در حال تخریب و ویرانی بودند.

خلاصه اینکه:

اگه وقت کردید حتما برید یزد و در کوچه های با صفایش که در هرچند متر یک مسجد زیبا وجود دارد قدم بزنید.حتما خستگی مدتها کار روزمره و مشغله بی رویه از وجودتان می رود و نشاط و شادابی خاصی احساس خواهیدکرد و از داشتن چنین اجداد هنرمند و با صفا و ریشه داری که چنین آثاری را خلق کرده اند احساس افتخار و بزرگی خواهید کرد...            

آغاز سال یک هزار و سیصد و هشتاد و هفت...

سال دیگری هم آغاز شد.البته طول می کشد تا آدم خودش را با این سال جدید وفق دهد.باید حواست باشد که تاریخ زیر امضاهایت را درست بنویسی .اگر کسی سن و سالت را پرسید درست حساب کنی و بگویی تا متهم به عمد در كم گفتن سنت نشوي! در بالای سربرگها و یادداشتهایت تاریخ سال جدید را بنویسی و حتی باید به روشن بودن هوا در ساعت ۷ و ۸   شب هم عادت کنی...

من مطمئنم که زمان با شتاب زیادی در حرکت است چون وقتی گاه گاه خاطره ای را در ذهنت یا به همراه دوستی مرور می کنی،آنقدر آن خاطره ملموس و نزدیک است که ناگزیری بگویی: انگار همین دیروز بود...

و سال ۱۳۸۷ هم مثل ۸۶  با سرعت سپری و تمام خواهد شد.كاش از لحظه لحظه فرصتهايمان خوب استفاده كنيم.به قول حافظ:

خوشتر زعیش و صحبت و باغ و بهار چیست *** ساقی کجاست، گو سبب انتظارچیست
هر وقتِ خوش که دست دهد مغتنم شمار *** کس را وقوف نیست که انجام کار چیست